তুমি চোৱা যেতিয়া দুচকু তুলি
মোৰ আকাশ ভাঙি নামে বিজুলি
ৰ’দে হাহে, ফুল ফুলে, কথা ক’লে
তুমি চুলেই যে বসন্ত
ধুমুহাও যে প্ৰশান্ত
তোমাৰ মাজত দিগন্ত
সৃষ্টিৰ অপৰুপ অনন্ত
মেঘালি চুলি তাৰিত
ধৌ খেলে ৰ’দ দাৰি
হাহিত মিচিকনি
সোনাৰুৰ পাহি
সজল সজল চাৱনিত
ত’ৰাৰে জিলিকনি
সেন্দুৰিয়া ওঠতে
ক’থাৰে নিচুকনি
বুকুৰ মাজত দেখো জাগে সপোন
চকুৰ পতাত আকি তোমাক চিকুন
তোমাৰ মৰমত জ্বলি ৰ’ম সকলো হেৰুৱাই
পুৱা দুচকু মেলি
এপল দুপলা বেলি
নিজম নিজম গধুলি
তোমাকেই আশা পালি
নিয়ৰ সনা শেৱালি
ধৰি আছে পদুলি
তুমি গৰকি গ’লেই
সিও হ’ব সোনালী
এখোজ দুখোজ তুমি নিচেই কাষত
উলাহে নধৰা হাহি বুকুৰ মাজত
এতিয়া দুৰ আকাশ পৰে হি দুবাহুত পিচলি